Lucrezia De Domizio Durini

Η Lucrezia De Domizio Durini, άτυπη προσωπικότητα του συστήματος της σύγχρονης τέχνης, εργάζεται εδώ και περίπου 40 χρόνια στον τομέα της διεθνούς κουλτούρας: δημοσιογράφος, συγγραφέας, επιμελήτρια, εκδότρια, μαικήνας.

Στα τέλη της δεκαετίας 1960 κάνει το πρώτο της βήμα ανοίγοντας στην Πεσκάρα το Στούντιο L.D.: μία γκαλερί που κατασκευάστηκε από τους Getulio Alvani, Ettore Spalletti και Mario Ceroli. Διοργανώνει εκθέσεις των Burri, Fontana, Capogrossi, Rotella, Pistoletto και προβάλλει την αμερικανική Pop Art και το Διεθνή Κονστρουκτιβισμό.

Παντρεμένη με το Βαρόνο Giuseppe Durini di Bolognano, η Lucrezia De Domizio μεταμορφώνει στη δεκαετία 1970 τη βίλα της στο San Silvestro Colli, κοντά στην Πεσκάρα, σε ένα σημείο συνάντησης των πρωταγωνιστών της τέχνης εκείνη την ιστορική στιγμή. Όλα τα μεγάλα ονόματα της Εννοιολογικής Τέχνης και της Φτωχής Τέχνης συναντιούνται στο σπίτι της σε ένδειξη υπεροχής και φιλίας: Mario και Marisa Merz, Κουνέλης, Calzolari, Bagnoli, Bizhan Bassiri,Vettor Pisani, Paolini, Prini, Mattiacci, Boetti, Ontani, De Dominicis, Fabro, Agnetti, Job, Russo, Giuli, Salvadori, Clemente, Chia, Tieri.

Το 1971 συναντά το Γερμανό καλλιτέχνη Joseph Beuys και από αυτή τη γνωριμία γεννιέται η πρώτη συζήτηση το 1974, Συνάντηση με τον Beuys (Incontro con Beuys). Το έργο του Joseph Beuys καθίσταται η σταθερή αξία, ο ειρμός που μεταμορφώνει ολόκληρη την ύπαρξη της Lucrezia De Domizio, η οποία με τη σειρά της συμμερίζεται εις βάθος τη φιλοσοφία του Beuys στο σύνολο της και μετατρέπεται σε αγωνιστή και μελετητή αυτής. Βενετία, Κάσελ, Μπολονιάνο, Τόκυο, Νάπολη, Veert, Παρίσι, Λονδίνο, Ντίσελντορφ, Σεϋχέλλες, Νέα Υόρκη, Ρώμη: πρόκειται για τους σταθμούς του έργου Προστασία της Φύσης (Difesa della Natura), το οποίο αποσκοπεί στη διάσωση του περιβάλλοντος και στην ανθρωπολογική προστασία του ανθρώπου και της ανθρώπινης δημιουργικότητας.

Στο καταφύγιο που της προσφέρει η ύπαιθρος στα Αβρούζια Όρη, κυλούν αργά οι πλέον δημιουργικές στιγμές των τελευταίων 15 χρόνων της ζωής του Joseph Beuys. Από το θάνατο του καλλιτέχνη - στις 23 Ιανουαρίου 1986, η Lucrezia De Domizio Durini αφιερώνει την ενέργεια της στη μεταλαμπάδευση της σκέψης του Beuys μέσω συζητήσεων, διαλόγων, διαλέξεων, δημοσιευμάτων, συναντήσεων, διατριβών, γραπτών και εκθέσεων σε διεθνή μουσεία. Μεταξύ των πολυάριθμων βιβλίων που έχει γράψει η ίδια για τη σκέψη του Beuys, αξίζει να γίνει μνεία στα Τσόχινο Καπέλο (Il Cappello di Feltro), Κουκούτσι Ελιάς (Olivestone), Η Εικόνα της Ανθρωπότητας (L'Immagine dell'Umanità) και Η Πνευματικότητα του Joseph Beuys (La Spiritualità di Joseph Beuys).

Όντας συλλέκτρια, πρόεδρος του ιταλικού Ελεύθερου Διεθνούς Πανεπιστημίου (Free International University), έχοντας λάβει το 1993 από τον J. Lang στο Παρίσι την Τιμητική Διάκριση του Ιππότη του Τάγματος των Τεχνών και των Γραμμάτων (Onorificenza di Cavaliere dell'Ordine delle Arti e della Letteratura), όντας μέλος του Δικαστηρίου του Περιβάλλοντος (Tribunale dell'Ambiente), το όνομα της είναι συνυφασμένο με δωρεές έργων τέχνης του Joseph Beuys. Ας μην ξεχνάμε τις πιο σημαντικές στην Ιταλία: Γκαλερί Uffizi στη Φλωρεντία, Πανεπιστήμιο Αρχιτεκτονικής στη Βενετία και Μουσείο Μοντέρνας και Σύγχρονης Τέχνης Mart στο Ροβερέτο. Όσο για το εξωτερικό, εκτός από το έργο Κουκούτσι Ελιάς (Olivestone) που αποτέλεσε δωρεά στο Μουσείο Καλών Τεχνών Kunsthaus στη Ζυρίχη, αξίζει να θυμηθούμε έργα που εκτίθενται στο Ίδρυμα Mitterand στο Παρίσι, στο Μουσείο Guggheneim στη Νέα Υόρκη, στα μουσεία του Σαράγιεβο, του Σαν Μαρίνο, της Ζαγκάμπρια και της Σάντα Μόνικα στη Βαρκελώνη.

Στις 13 Μαΐου 1999, εγκαινίασε από κοινού με τον Harald Szeemann την Πλατεία Joseph Beuys στο Μπολονιάνο, ένα χώρο που κατασκευάστηκε βάσει των εννοιών του Beuys.

Το καλοκαίρι του 2003 έθεσε σε εφαρμογή στο Μπολονιάνο το δεκαετές πρόγραμμα Ελεύθερο Διεθνές Φόρουμ (Free International Forum), το πρώτο παγκόσμιο φόρουμ για την κουλτούρα, όπου διάφορες γλώσσες, διάφορες επιστήμες και κοινωνικές, ανθρωπιστικές και περιβαλλοντικές προβληματικές υποβάλλονται σε μία ενεργό και δυναμική αντιπαράσταση υπό το φως ενός διευρυμένου οράματος της Τέχνης.

Από το 2001 βρίσκεται σε εξέλιξη ένα πρόγραμμα μόνιμων εγκαταστάσεων με τίτλο Πέρα από τα Μουσεία - Για την Προστασία της Τέχνης (Oltre i Musei in Difesa dell'Arte). Ένα πρόγραμμα περαιτέρω περιβαλλοντικής και πολιτιστικής εξειδίκευσης, ένα πρόγραμμα μεταμόρφωσης του Μπολονιάνο στο σύνολο του σε έναν τόπο όπου χώροι και σπίτια, καθώς και το παλιό μέγαρο των Durini έχουν ανακατασκευαστεί εξ ολοκλήρου με έργα σύγχρονων καλλιτεχνών. Μέσα από τις εγκαταστάσεις των φωτεινών νυχτερινών Βιτρινών (Vetrine) και των σταθερών Σημαδιών (Segnali) στη Φύτευση του Παραδείσου (Piantagione Paradise), το Μπολονιάνο έχει μετατραπεί σε ένα μοναδικό πειραματικό κέντρο της εννοιολογικής τέχνης.

Στο Μπολονιάνο, στη "Φύτευση του Παραδείσου" του Joseph Beuys, η Lucrezia de Domizio εγκαινίασε τον περασμένο Σεπτέμβριο ένα υπόγειο, το οποίο και ονόμασε Τόπος της Φύσης (Luogo della Natura. Servizi e Magazzini della Piantagione Paradise), που είναι αφιερωμένο στον Harald Szeemann και στην οικογένεια του. Ένα πρόγραμμα που φέρει την εννοιολογική υπογραφή του Joseph Beuys για τη διάσωση του περιβάλλοντος και για τις σχέσεις μεταξύ τέχνης και των διαφόρων πολιτιστικών καταστάσεων της καθημερινότητας. Η Lucrezia De Domizio Durini αρέσκεται στο να αποκαλεί τον εαυτό της συλλέκτρια ανθρώπινων σχέσεων.